Όπως στο Ιράκ, έτσι και στην Αίγυπτο η Εβραϊκή παρουσία υφίσταται από την αρχαιότητα.
Η Αίγυπτος, το 1929, θέσπισε το νόμο περί ιθαγένειας, ο οποίος ευνοούσε ορισμένες κατηγορίες πληθυσμού με βάση την καταγωγή, τον τόπο γέννησης και τη μόνιμη εγκατάσταση, δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα σε πληθυσμούς με αραβική γλώσσα ή μουσουλμανική θρησκεία. Στην πράξη όμως, η εφαρμογή του νόμου αυτού άφησε μεγάλο μέρος των Εβραίων της Αιγύπτου χωρίς αιγυπτιακή ιθαγένεια και με αβέβαιο νομικό καθεστώς. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, από τους 60.000-65.000 εβραίους που ζούσαν στην Αίγυπτο το 1929, το 1/4 των Εβραίων να αποκτήσει Αιγυπτιακή ιθαγένεια, το άλλο 1/4 είχε κάποια ευρωπαϊκή ιθαγένεια και δεν θέλησε να την αποποιηθεί, ενώ οι μισοί από τους εβραίους της Αιγύπτου δεν κατάφεραν να αποκτήσουν Αιγυπτιακή ιθαγένεια.
Ο ίδιος νόμος δεν επηρέασε με τον ίδιο τρόπο και τους Έλληνες της Αιγύπτου, οι είχαν την ελληνική ιθαγένεια και μια χώρα για να πάνε αν βρισκόταν σε ανάγκη. Επιπλέον, οι Έλληνες που καλυπτόταν από τα Capitulations απολάμβαναν προνομία ξένων υπηκόων (δικάζονταν με νόμους του δικού τους κράτους, χαμηλούς δασμούς, φοροαπαλλαγές κλπ). Τα Capitulations κάλυπταν και μέρος των εβραίων που είχαν αλλοδαπή ιθαγένεια. Τα Capitulations καταργήθηκαν το 1937. Με τον νόμο περί εταιρειών (“Αιγυπτοποίηση”), το 1947, έπρεπε κάθε επιχείρηση να έχει 51% αιγυπτιακό κεφάλαιο, 75% Αιγύπτιους υπαλλήλους, 90% Αιγύπτιους εργάτες και 40% Αιγύπτιους στα διοικητικά συμβούλια.
Μέχρι το 1962, οι περισσότεροι Έλληνες έφυγαν από την Αίγυπτο. Για τους Εβραίους όμως τα πράγματα κύλισαν διαφορετικά. Ο νόμος του 1947 επιτάχυνε τον οικονομικό αποκλεισμό και έπληξε ιδιαίτερα τις ξένες και μειονοτικές ομάδες, μεταξύ αυτών και πολλούς Εβραίους. Το 1948, στην Αίγυπτο ζούσαν γύρω στους 80.000 Εβραίους.
Μετά τον πόλεμο του 1948, στον οποίο επιτέθηκαν οι Άραβες στο νέο κράτος του Ισραήλ, οι εβραίοι της Αιγύπτου, όπως και αυτοί του Ιράκ, ταυτίστηκαν με τον σιωνιστή εχθρό και διώχθηκαν. Στις 20 Ιουνίου του 1948, μια βόμβα στο Κάϊρο σκότωσε 22 Εβραίους και τραυμάτισε 41 και δεν ήταν η μοναδική επίθεση κατά Εβραίων εκείνη την περίοδο. Αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη καμπή μαζικής ανασφάλειας και φυγή. Ακολούθησαν συλλήψεις, κατασχέσεις περιουσιών και καχυποψία κατά των Εβραίων.
20.000-25.000 Εβραίοι έφυγαν από την Αίγυπτο το διάστημα 1948-1950.
Στην κρίση του Σουέζ, το 1956, όλοι οι Εβραίοι της Αιγύπτου, ανεξαρτήτως της ιθαγένειάς τους, χαρακτηρίστηκαν σιωνιστές και εχθροί του κράτους. Πολλοί εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την χώρα, παραιτούμενοι από την περιουσία τους και δηλώνοντας ότι δεν θα επιστρέψουν. Αρκετοί κρατήθηκαν σε στρατόπεδα κράτησης. Δηλαδή, παρόμοιο μοτίβο με τους Εβραίους του Ιράκ.
Στο τέλος του 1957, στην Αίγυπτο, είχαν απομείνει 10.000-20.000 εβραίοι.
Μέχρι τον πόλεμο των 6 ημερών, στην Αίγυπτο είχαν απομείνει λιγότεροι από 3.000 εβραίοι. Με την έκρηξη του πολέμου, συνελήφθησαν οι περισσότεροι Εβραίοι άντρες με ηλικία από 16-70 ετών. Κρατήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και βασανίστηκαν. Οι Εβραίες γυναίκες και τα παιδιά, τέθηκαν σε κατ’΄ οίκον περιορισμό και οι περιουσίες τους δημεύτηκαν. Μετά από διεθνείς πιέσεις, πολλοί κρατούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι με την υποχρέωση να φύγουν από τη χώρα χωρίς επιστροφή. Η Ελλάδα αποτέλεσε ενδιάμεσο σταθμό για τους πρόσφυγες Εβραίους της Αιγύπτου με τελικό προορισμό το Ισραήλ (η φωτογραφία είναι του 1957 και απεικονίζει μια οικογένεια εβραίων προσφύγων στον Πειραιά)
Το 1970, στην Αίγυπτο, είχαν απομείνει λιγότεροι από 1.000 εβραίοι.
Από τους 80.000 εβραίους της Αιγύπτου του 1948, σήμερα έχουν απομείνει 5-10 άτομα. Η Εβραϊκή κοινότητα έχει εξαφανιστεί.
Όμως πού πήγαν αυτοί που έφυγαν; Οι μισοί, περίπου 40.000 που ήταν οι ανιθαγενείς και οι πιο φτωχοί, βρήκαν καταφύγιο, που αλλού, στο Ισραήλ. Η ελίτ, οι πλούσιοι δηλαδή, πήγαν στη Γαλλία, στην Ελβετία, ΗΠΑ, Νότια Αμερική. Το Ισραήλ ήταν εκεί για να δεχτεί όλους τους εβραίους και πρώτα από όλα όσους δεν είχαν που αλλού να καταφύγουν.
Μετά το 1948, περισσότεροι από 800.000 Εβραίοι εκδιώχθηκαν από τις εστίες τους και εξαναγκάστηκαν να φύγουν από κράτη της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής.
Ας κρατήσουμε στην άκρη του μυαλού μας ότι οι διώξεις που υπέστησαν οι εβραίοι στις μουσουλμανικές χώρες, οδήγησαν σε εξαφάνιση των κοινοτήτων τους. Δεν γνωρίζω περίπτωση στην οποία έπειτα από τέτοιας κλίμακας διώξεις, η κοινότητα να διατηρήθηκε ή να αυξήθηκε ο πληθυσμός της.