Η 1η προσπάθεια διχοτόμησης της Παλαιστίνης έγινε το 1937. Το 1936 οι Άραβες εξεγέρθηκαν ζητώντας τερματισμό της εβραϊκής μετανάστευσης, απαγόρευση μεταβίβασης γης στους εβραίους, δημιουργία κυβέρνησης με αραβική πλειοψηφία και μειονότητα του εβραίους. Η επιτροπή Peel κατέληξε ότι δεν ήταν δυνατή η συνύπαρξη των δύο εθνοτήτων και πρότεινε τη διχοτόμηση της Παλαιστίνης σε εβραϊκό και αραβικό κράτος.
Το αραβικό κράτος θα ήταν ενωμένο ή συνδεδεμένο με την Υπεριοδρανία (σημερινή Ιορδανία), η Ιερουσαλήμ και η Βηθλεέμ με διάδρομο προς τη θάλασσα υπό βρετανικό έλεγχο, ενώ το εβραϊκό κράτος θα είχε το 20% της έκτασης. Προβλέπονταν επίσης και μετακίνηση πληθυσμών (225.000 Άραβες και 1.250 εβραίοι) για την εθνοτική ομογενοποίηση των νέων κρατών.
Ο εμίρης της Υπεριοδρανίας Αμπντάλα, έβλεπε θετικά το σχέδιο της Επιτροπής και το υποστήριξε παρασκηνιακά. Έτσι θα αποκτούσε εδάφη και θα απέτρεπε την δημιουργία παλαιστινιακού κράτους ανταγωνιστικό προς αυτόν. Ρόλο έπαιξε και η έχθρα του με τον μουφτή της Ιερουσαλήμ.
Οι εβραίοι ήταν διχασμένοι, τελικά αντιμετώπισαν το σχέδιο διχοτόμησης ως ιστορική ευκαιρία και δέχτηκαν το σχέδιο μόνο ως βάση για περαιτέρω διαπραγμάτευση.
Οι Άραβες απέρριψαν την πρόταση κατηγορηματικά γιατί δεν δέχονταν να υπάρχει οποιοδήποτε εβραϊκό κράτος και ήταν αντίθετοι στη μετακίνηση πληθυσμών. Δεν συμμετείχαν στις συνεδριάσεις της επιτροπής αφήνοντας χώρο στους εβραίους. Όταν κατάλαβαν το λάθος τους, λίγες ημέρες πριν αναχωρήσει η επιτροπή, ήταν πλέον πολύ αργά.
Η πρόταση της Επιτροπής Πιλ ήταν η πρώτη που πέρασε την ιδέα ενός ανεξάρτητου εβραϊκού κράτους από απλή σιωνιστική επιδίωξη στην επίσημη διεθνή διπλωματία.
Για την ιστορία, το 1951, ο Αμπντάλα δολοφονήθηκε από Παλαιστίνιο εθνικιστή επειδή θεωρούνταν προδότης.
