Η κοινότητα των εβραίων στο Ιράν είναι από τις αρχαιότερες. Η παρουσία τους ξεκινά πριν από 2.700 χρόνια όταν οι Ασσύριοι κατέκτησαν το βασίλειο του Ισραήλ και εξόρισαν πολλούς εβραίους. Ο Πέρσης βασιλιάς Κύρος, το 539πχ τερμάτισε την εξορία και επέτρεψε στους εβραίους να επιστρέψουν. Όμως πολλοί επέλεξαν να παραμείνουν. Οι Εβραίοι της Περσίας φαίνεται ότι έζησαν σχετικά ελεύθερα και ορισμένοι απέκτησαν σημαντικές θέσεις, ενώ μέχρι την ισλαμική κατάκτηση, ο αριθμός τους είχε αυξηθεί σημαντικά.
Με την ισλαμική κατάκτηση της περιοχής, οι Εβραίοι εντάχθηκαν στο καθεστώς προστασίας dhimmi. Υπήρξαν περίοδοι με διώξεις και αναγκαστικούς εξισλαμισμούς . Πολύ χαρακτηριστικό γεγονός είναι το Allahdad του 1839 στη Μασχάντ όταν ο όχλος εισέβαλε στην εβραϊκή συνοικία, σκοτώθηκαν δεκάδες και περίπου 2.000 Εβραίοι αναγκάστηκαν να εξισλαμιστούν, αν και πολλοί συνέχισαν κρυφά να τηρούν τον Ιουδαϊσμό.
Η περίοδος της δυναστείας Παχλαβί (1925-1979) ήταν η καλύτερη νεότερη φάση για τους Εβραίους του Ιράν. Το κράτος έγινε κοσμικό, οι Εβραίοι ενσωματώθηκαν περισσότερο στην οικονομία, στην εκπαίδευση και στην αστική ζωή, ιδιαίτερα στην Τεχεράνη.
Το 1948, στο Ιράν ζούσαν περίπου 100.000 εβραίοι.
Με την ίδρυση του Ισραήλ, το 1948, πολλοί Εβραίοι του Ιράν μετανάστευσαν, κυρίως στο Ισραήλ. Στο διάστημα 1948-1953, 20.000-30.000 κυρίως φτωχοί εβραίοι μετανάστευσαν στο Ισραήλ αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Όμως, ορισμένοι από αυτούς, δεν άντεξαν τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης στο νεοσύστατο κράτος, αλλά και τις κοινωνικές διακρίσεις που αντιμετώπισαν από τους εβραίους που προέρχονταν από την Ευρώπη και επέλεξαν να επιστρέψουν στο Ιράν.
Μετά το 1953, οι συνθήκες ζωής για τους εβραίους του Ιράν βελτιώθηκαν σημαντικά και μέχρι το 1979, παρά τη διαρκή μετανάστευση, ο αριθμός των εβραίων παράμενε υψηλός.
Το 1979, περίπου 80.000 εβραίοι ζούσαν στο Ιράν.
Το νέο ισλαμικό καθεστώς ήταν και είναι αντισιωνιστικό και εχθρικό προς το Ισραήλ. Οι εβραίοι αναγνωρίστηκαν επίσημα ως μειονότητα, αλλά η καχυποψία παραμένει κυρίαρχη.
Στις 16 Μαρτίου 1979 συνελήφθη ο Χαμπίμπ Ελγκανιάν, ηγέτης της εβραϊκής κοινότητας της Τεχεράνης, με κατηγορίες «διαφθοράς», «επαφών με το Ισραήλ και τον Σιωνισμό», «φιλίας με τους εχθρούς του Θεού», δικάστηκε σε μια δίκη διάρκειας 20 λεπτών χωρίς δικηγόρο, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στις 9 Μαΐου. Η εκτέλεση του Ελγκανιάν ενίσχυσε τους φόβους των εβραίων ότι αποτελούν στόχο.
Μετά το 1979 άρχισε η μεγάλη έξοδος. Πολλοί έφυγαν επειδή φοβήθηκαν διώξεις, δημεύσεις περιουσιών, πολιτικές κατηγορίες, περιορισμούς, αστάθεια και αργότερα και τον πόλεμο Ιράν–Ιράκ. Δεν υπήρξε επίσημη δίωξη όπως σε άλλες ισλαμικές χώρες, αλλά αποκλεισμοί, κλίμα φόβου και ανασφάλειας που οδήγησε δεκάδες χιλιάδες να φύγουν προς τις ΗΠΑ, την Ευρώπη και το Ισραήλ.
Σήμερα στο Ιράν ζουν περίπου 9.000–12.000 Εβραίοι. Έχουν νόμιμη θρησκευτική αναγνώριση, συναγωγές, σχολεία, κοινοτικούς θεσμούς και έναν αντιπρόσωπο στο κοινοβούλιο. Όμως ζουν σε περιβάλλον πολιτικής πίεσης και καχυποψίας, όπου πρέπει διαρκώς να αποδεικνύουν ότι είναι Ιρανοί Εβραίοι και όχι πολιτικά συνδεδεμένοι με το Ισραήλ, δηλαδή να διαχωρίζουν τον ιουδαϊσμό από τον σιωνισμό. Ιρανοί πολίτες, εβραίοι στο σπίτι και αντισιωνιστές δημόσια.
Μετά την 7/10/23, υπήρξαν περιστατικά βεβήλωσης του μνημείου της Εσθήρ και του Μαρδοχαίου στο Χαμαντάν
Σήμερα, οι λίγες χιλιάδες εβραίοι που μιλούν κυρίων περσικά, είναι αυτοί που απέμειναν από μια κοινότητα που έζησε στην Περσία πριν γεννηθεί το Ισλάμ, πριν γεννηθεί το Χριστιανισμός, απόγονοι των εξόριστων εβραίων που αγάπησαν το Ιράν και αρνήθηκαν μα επιστρέψουν στη γη του Ισραήλ. Απομονωμένοι, εκτεθειμένοι, υποχρεωμένοι να ζουν στη σιωπή και στο φόβο, αλλά αμετακίνητοι στη γη τους. Ο βασιλιάς Κύρος, ακόμη και σήμερα, παραμένει στη συλλογική μνήμη των εβραίων ως ευεργέτης.