Αμέσως μετά την απόφαση 181 του ΟΗΕ (29η Νοεμβρίου 1947) για την διαίρεση της Παλαιστίνης σε εβραϊκό και αραβικό κράτος, οι Άραβες ξεκίνησαν πρώτοι τις επιθέσεις σε εβραίους και ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος. Μέχρι την 14η Μάϊου του 1948, οπότε οι εβραίοι ανακήρυξαν το κράτος του Ισραήλ, ήδη εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι είχαν φύγει ή εκδιωχθεί. Η Νάκμπα είχε ήδη αρχίσει. Στις 15 Μάϊου του 1948 5 αραβικά κράτη επιτέθηκαν στο Ισραήλ με σκοπό την εξαφάνιση του. Οι σφαγές που ξεκίνησαν από το 1947 συνεχίστηκαν και από τις δύο πλευρές. Ο πόλεμος που διέλυσε τα χωριά τους, ο φόβος, η ανασφάλεια, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, η διαφαινόμενη ήττα των Αράβων και οι εκδιώξεις από τους Ισραηλινούς μετέτρεψε 750.000 Παλαιστίνιους Άραβες σε πρόσφυγες. Το Ισραήλ, μετά τη νίκη του, παρά την απόφαση 194 του 1948 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, αρνήθηκε να δεχτεί πίσω τους πρόσφυγες.
Οι Ισραηλινοί έχουν μεγάλη ευθύνη για το ότι οι Παλαιστίνιοι έγιναν πρόσφυγες, ιδίως για τις εκδιώξεις και κυρίως για την άρνηση επιστροφής μετά τον πόλεμο, την ισοπέδωση χωριών και την εγκατάσταση εποίκων. Όχι όμως για τον πόλεμο τον οποίο οι Αραβικές χώρες προκάλεσαν, η κάθε μία για τους δικούς της σκοπούς, με τη βεβαιότητα της νίκης λόγω της υπεροπλίας τους, χωρίς να σκεφτούν τις συνέπειες του πολέμου. Ας δούμε όμως, τι συνέβη στη συνέχεια σε αυτούς τους ανθρώπους και πως τους διαχειρίστηκαν οι χώρες οι οποίες προκάλεσαν τον πόλεμο.
Με τον αραβοϊσραηλινό πόλεμο, η Αίγυπτος που, εκτός από το να εμποδίσει την ίδρυση του Ισραήλ, ήθελε για τον εαυτό της την αραβική ηγεμονία και τον περιορισμό την επιρροή της Ιορδανίας, κατέλαβε τη Γάζα. Στη Γάζα κατέφυγαν 200.000 περίπου παλαιστίνιοι. Η Αίγυπτος δεν τους έδωσε πολιτικά δικαιώματα, δεν επέτρεψε την μετακίνησή τους εντός της Αιγύπτου, επέβαλε ακόμη και περιορισμούς στην κυκλοφορία. Και αυτό το έκανε, για να μην χάσουν το δικαίωμα επιστροφής. Επέτρεπε και ενθάρρυνε παλαιστινιακές οργανώσεις να κάνουν επιθέσεις στο Ισραήλ. Φυσικά, ούτε που τους πέρασε από το μυαλό να φτιάξουν ένα Παλαιστινιακό κράτος, αφού δεν τους ενδιέφερε κάτι τέτοιο, αλλά κύριος σκοπός τους ήταν η εξαφάνιση του Ισραήλ. Δηλαδή, δεν έδωσε προτεραιότητα στην αποκατάστασή των προσφύγων, αλλά τους κράτησε φυλακισμένους στη Γάζα μέχρι το 1979 οπότε σύναψε συμφωνία ειρήνης με το Ισραήλ και σταμάτησε να ασχολείται με τους πρόσφυγες
Με τον αραβοϊσραηλινό πόλεμο, η Ιορδανία κατέλαβε τη δυτική όχθη στην οποία κατέφυγαν 280.000 πρόσφυγες. Στην Ιορδανία (ανατολική όχθη) κατέφυγαν άλλοι 70.000 περίπου πρόσφυγες. Η Ιορδανία αποτέλεσε την εξαίρεση και πολιτογράφησε την πλειονότητα των Παλαιστινίων προσφύγων που βρέθηκαν υπό την κυριαρχία της. Αυτό συνέβη γιατί ο πραγματικός σκοπός της Ιορδανίας ήταν να επεκταθεί και στη δυτική όχθη την οποία και προσάρτησε. Με τον πόλεμο του 1967, το Ισραήλ κατέλαβε τη δυτική όχθη και 150.000 από τους πρόσφυγες του 1948 στη δυτική όχθη, έγιναν για δεύτερη φορά πρόσφυγες και μετακινήθηκαν στην ανατολική όχθη, μαζί με άλλους τόσους που ζούσαν στη δυτική όχθη πριν το 1948. Το 1988, η Ιορδανία σταμάτησε να διεκδικεί τη δυτική όχθη και αφαίρεσε την ιορδανική υπηκοότητα από όσους παλαιστίνιους ζούσαν στη δυτική όχθη, για να στηρίξει την PLO. Όσοι πρόσφυγες έφτασαν στην Ιορδανία από τη Γάζα, δεν πήραν Ιορδανική υπηκοότητα.
Ο Λίβανος δέχτηκε 100.000 πρόσφυγες, οι απόγονοι των οποίων ζουν μέχρι και σήμερα σε καταυλισμούς, δεν έχουν λιβανική υπηκοότητα, δεν ψηφίζουν, δεν έχουν πλήρη πρόσβαση σε κρατική υγεία/εκπαίδευση και αντιμετωπίζουν σοβαρούς περιορισμούς στην εργασία και στην ιδιοκτησία.
Η Συρία, που εκτός από το να εμποδίσει την ίδρυση του Ισραήλ, βρισκόταν σε ανταγωνισμό με την Ιορδανία, δέχτηκε περίπου 100.000 πρόσφυγες. Ενσωματώθηκαν στην κοινωνία αλλά χωρίς υπηκοότητα και δικαίωμα ψήφου και αυτό έγινε για να διατηρήσουν την κατάσταση του πρόσφυγα και το δικαίωμα στην επιστροφή.
Το Ιράκ, δέχτηκε ελάχιστους πρόσφυγες, περίπου 5.000. Τους στήριξε, αλλά δεν τους χορήγησε υπηκοότητα και δικαίωμα ιδιοκτησίας.
Η προσφυγία δεν τελείωσε για τους Παλαιστίνιους το 1967, αλλά συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Στη δυτική όχθη χιλιάδες Παλαιστίνιοι είναι πρόσφυγες που έχουν εκτοπιστεί πολλές φορές, και έχουν γίνει ξανά και ξανά πρόσφυγες. Αυτό είναι ακόμη εντονότερο στη Γάζα.
Παλαιστίνιοι που εκτοπίστηκαν από την ισραηλινή αεροπορική και χερσαία επίθεση στη Λωρίδα της Γάζας περπατούν κατά μήκος μιας παραλίας της Μεσογείου σε μια αυτοσχέδια κατασκήνωση σκηνών στο Deir al Balah
Πρόσφυγες θεωρούνται και οι απόγονοι των προσφύγων μέχρι να επαναπατριστούν ή να λάβουν υπηκοότητα σε άλλη χώρα, ή να αποζημιωθούν ή να επανεγκατασταθούν κάπου αλλού.
Σήμερα, αυτοί που θεωρούνται πρόσφυγες λόγω του πολέμου του 1948 ανέρχονται σε 6 εκατομμύρια. Συρία, Αίγυπτος, και Λίβανος, αντί να στηρίξουν τους πρόσφυγες, τους χρησιμοποίησαν ως γεωπολιτικό όπλο, ζητώντας την επιστροφή 6 εκατομμυρίων απογόνων προσφύγων στο Ισραήλ, δηλαδή, ουσιαστικά ζητώντας την δημογραφική και εθνική κατάργηση του Ισραήλ. Ξέρουν πολύ καλά, ότι αυτό οι Ισραηλινοί δεν θα το δεχτούν ποτέ και έτσι, με πρόσχημα ένα δίκαιο αλλά αδύνατον να ικανοποιηθεί αίτημα, επιμένουν στον αρχικό τους στόχο: στην εξαφάνιση του Ισραήλ.
Σε αντίθεση με την πρακτική των Αράβων, την ίδια περίοδο, το Ισραήλ, από τους 850.000 εβραίους πρόσφυγες από τις μουσουλμανικές χώρες της βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, δέχτηκε τους 600.000 εβραίους (οι υπόλοιποι πήγαν σε ΗΠΑ, Ευρώπη και Νότια Αμερική). Τους πολιτογράφησε, τους χορήγησε πλήρη κοινωνικά, πολιτικά και ατομικά δικαιώματα και κατάφερε, παρά τις τεράστιες δυσκολίες που αντιμετώπιζε το νεοσύστατο κράτος του Ισραήλ, σε μερικές δεκαετίες, να αποκτήσουν ένα αξιοπρεπές επίπεδο ζωής. Το Ισραήλ, γνώριζε ότι ήταν αδύνατη η επιστροφή των προσφύγων στη γη που ζούσαν για χιλιάδες χρόνια. Δεν διαιώνισε το πρόβλημα, αλλά το αντιμετώπισε με ρεαλισμό και σε μία-δύο γενιές, και από το τεράστιο πρόβλημα των εβραίων προσφύγων του 1948, έχουν απομείνει οι παραδόσεις και οι μνήμες των χαμένων πατρίδων τους.