Οι Εβραίοι δεν βρέθηκαν στην περιοχή της σημερινής Λιβύης με μία μόνο μετακίνηση. Γύρω στο 300πχ, ο βασιλιάς της Αιγύπτου Πτολεμαίος μετέφερε χιλιάδες Εβραίους στην Κυρηναϊκή (ανατολική Λιβύη) και τους εγκατέστησε εκεί ως φρουρούς της περιοχής που μόλις είχε καταλάβει. Με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους, το 70πχ, χιλιάδες Εβραίοι αιχμαλωτίστηκαν και στάλθηκαν ως σκλάβοι στην Λιβύη ή κατέφυγαν εκεί ως πρόσφυγες. Κάποιοι από τους Βερβέρους εξιουδαΐστηκαν. Το 1492, πολλοί Σεφαραδίτες Εβραίοι που αρνήθηκαν να ασπαστούν τον χριστιανισμό, κατέφυγαν στην Λιβύη.
Μετά την ισλαμική κατάκτηση (7ος–8ος αιώνας), οι Εβραίοι εντάχθηκαν στο καθεστώς προστασίας dhimmi, το οποίο συνοδευόταν από υποχρεώσεις και περιορισμούς, όπως ο κεφαλικός φόρος, καθώς και νομικές και κοινωνικές διακρίσεις όπως νομική και κοινωνική κατωτερότητα, περιορισμό στην άσκηση επαγγέλματος, περιορισμούς στην ενδυμασία, στην θρησκευτική έκφραση κλπ
Στη δυτική Λιβύη, υπήρχαν εβραϊκές κοινότητες που έζησαν για αιώνες σε υπόγειες κατοικίες σκαμμένες στον βράχο και γι’ αυτό έγιναν γνωστές ως «Εβραίοι των σπηλαίων» ή «τρωγλοδύτες Εβραίοι». Η καταγωγή τους συνδέεται με πρόσφυγες από την Τρίπολη μετά την ισπανική κατάληψη του 1510.
Η οθωμανική κατάκτηση το 1551, ουσιαστικά διέσωσε τον εβραϊκό πληθυσμό της Λιβύης από τον αφανισμό ή την εξορία που αντιμετώπιζε από τις ευρωπαϊκές καθολικές δυνάμεις της εποχής (Ισπανούς και Ιππότες).
Το 1911, με την κατάκτηση της Λιβύης από τους Ιταλούς, οι μουσουλμάνοι είδαν τους Ιταλούς ως ιμπεριαλιστές που εισέβαλαν στα εδάφη του Ισλάμ. Αντιθέτως, οι Εβραίοι είδαν δυνατότητες για κατάργηση όλων των διακρίσεων όπως ίσχυε για τους Εβραίους της Ιταλίας, για οικονομικής ανάπτυξη και ασφάλεια. Παρά το ότι οι εβραίοι του μουσουλμανικού κόσμου ζούσαν για αιώνες χωρίς ίσα δικαιώματα με τους μουσουλμάνους, κατηγορήθηκαν ως συνεργάτες του εχθρού γιατί δεν πήραν τα όπλα εναντίον των Ιταλών. Μουσουλμάνοι αντάρτες επιτέθηκαν σε απομονωμένες εβραϊκές κοινότητες, λεηλατώντας περιουσίες ως αντίποινα για τη στάση των Εβραίων των πόλεων με αποτέλεσμα χιλιάδες Εβραίοι της επαρχίας να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να καταφύγουν μαζικά στην ελεγχόμενη από τους Ιταλούς Τρίπολη, εντείνοντας ακόμα περισσότερο τον διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων.
Η ιταλική κατάκτηση του 1911 και η ευρωπαϊκή/ιταλική στροφή μέρους της εβραϊκής κοινότητας επιβάρυναν τις σχέσεις Εβραίων και Μουσουλμάνων στη Λιβύη, καθώς αρκετοί Μουσουλμάνοι είδαν τους Εβραίους ως κοινωνικά και οικονομικά ευνοημένους από τη νέα αποικιακή τάξη. Αυτή η εχθρότητα που γεννήθηκε μετά το 1911 σε συνδυασμό με την μετέπειτα φασιστική και αντιεβραϊκή προπαγάνδα, τον πόλεμο, την οικονομική κρίση, την βρετανική διοίκηση, τον αραβικό εθνικισμό, την αντισιωνιστική κινητοποίηση και τη σύγκρουση στην Παλαιστίνη οδήγησε στα πογκρόμ του 1945 και 1948.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1930 και κατά τον πόλεμο, η θέση των εβραίων επιδεινώθηκε σημαντικά εξαιτίας των φυλετικών νόμων. Οι εβραίοι αποκλείστηκαν από μεικτούς γάμους, δημόσια αξιώματα, εκπαίδευση και άλλες δραστηριότητες. Η κατάσταση χειροτέρεψε με τον ΒΠΠ. Οι εβραίοι με βρετανική ή γαλλική υπηκοότητα αντιμετωπίστηκαν ως υπήκοοι εχθρικών κρατών. Πολλοί από αυτούς κρατήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ιταλία και στην συνέχεια πέθαναν στα στρατόπεδα θανάτου. Πολλοί εβραίοι κρατήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Λιβύη και πολλοί από πέθαναν εκεί.
Η μεταπολεμική φτώχεια και αποδιοργάνωση, η αδυναμία ή καθυστέρηση της βρετανικής στρατιωτικής διοίκησης να επιβάλει τάξη, ο αραβικός εθνικισμός, η αντισιωνιστική προπαγάνδα, η ένταση γύρω από την Παλαιστίνη, και παλιότερες κοινωνικές καχυποψίες απέναντι στους Εβραίους ως δήθεν «ευνοημένους» της ιταλικής περιόδου ήταν η αιτία για να επιτεθεί ο όχλος σε εβραϊκές συνοικίες, σπίτια, καταστήματα και συναγωγές. Περισσότεροι από 140 εβραίοι έχασαν τη ζωή τους, μεταξύ αυτών και πολλά παιδιά. Περισσότεροι από 450 τραυματίστηκαν. Ολόκληρες συνοικίες, σπίτια, καταστήματα και συναγωγές καταστράφηκαν, λεηλατήθηκαν ή κάηκαν.
Το πογκρόμ του 1945 διέλυσε κάθε αίσθημα ασφάλειας για τους Εβραίους της Λιβύης. Συνειδητοποιώντας ότι δεν είχε πλέον μέλλον στη χώρα, η κοινότητα άρχισε να οργανώνει μυστικά δίκτυα αυτοάμυνας. Ίδρυσαν μια μυστική οργάνωση αυτοάμυνας στα πρότυπα της Haganah. Συγκεντρώθηκε οπλισμός και εκατοντάδες νεαροί Εβραίοι και Εβραίες της Λιβύης στρατολογήθηκαν και εκπαιδεύτηκαν. Όταν το 1948, όχλος χιλιάδων μουσουλμάνων κρατώντας όπλα κινήθηκε απειλητικά προς την εβραϊκή συνοικία της Τρίπολης, αυτή τη φορά βρήκε τους εβραίους οργανωμένους. Σκοτώθηκαν 15 περίπου εβραίοι και αρκετοί μουσουλμάνοι.
Το 1945, οι εβραίοι της Λιβύης άγγιζαν τις 40.000. Μέχρι το 1945 είχαν φύγει 3.000 περίπου εβραίοι. Μόλις οι βρετανοί επέτρεψαν τη μαζική μετανάστευση, μεταξύ 1949 και 1951, 30.000 έφυγαν προς το Ισραήλ. Στη Λιβύη απέμεινε μια μικρή κοινότητα εβραίων. Οι τελευταίοι 6.000 εβραίοι, έφυγαν προς την Ιταλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες μετά τον πόλεμο των 6 ημερών το 1967. Η Λιβύη τους αφαίρεσε την υπηκοότητα και δήμευσε τις περιουσίες τους αναγκάζοντάς τους να μείνουν για πάντα στην Ευρώπη.
Μετά το 1967, ελάχιστοι εβραίοι, περίπου 100, αρνήθηκαν να φύγουν και παρέμειναν στη Λιβύη. Η Esmeralda Meghnagi, ήταν η τελευταία εβραία που ζούσε στη Λιβύη. Πέθανε το 2002 και επειδή δεν υπήρχε εβραϊκό νεκροταφείο για να ταφεί σύμφωνα με τα θρησκευτικά έθιμα των εβραίων, η σορός της μεταφέρθηκε στην Ιταλία για να ταφεί από τους εβραίους της Ιταλικής διασποράς.
Ένα χρόνο μετά, το 2003, ανακαλύφθηκε τυχαία ότι στη Λιβύη ζούσε ακόμα μια ηλικιωμένη Εβραία ξεχασμένη σε έναν οίκο ευγηρίας στην Τρίπολη, η Rina Debach, την οποία η οικογένειά της στη Ρώμη θεωρούσε νεκρή. Με τη μεσολάβηση των ιταλικών αρχών, η Ρίνα Ντεμπάς έφυγε τελικά για τη Ρώμη τον Οκτώβριο του 2003, και πέθανε 40 ημέρες αργότερα στη Ρώμη σε ηλικία 81 ετών.
Έτσι κλείνει οριστικά τον κύκλο της εβραϊκής παρουσίας στα εδάφη της Λιβύη. Σήμερα, στη Λιβύη δεν απέμεινε ούτε ένας εβραίος.