Υπάρχει ένας κοινός μηχανισμός που οδηγεί στη λογική να αποσιωπούνται ή, ακόμη χειρότερα, να δικαιολογούνται τα εγκλήματα των ακραίων ισλαμιστών, ενώ τα εγκλήματα του Ισραήλ να μεγεθύνονται, οι τρομοκράτες να παρουσιάζονται ως αντιστασιακοί ή αντιιμπεριαλιστές, βιβλία να αποσύρονται, εκδόσεις να ακυρώνονται, εκδηλώσεις να παρεμποδίζονται, συναυλίες να ματαιώνονται, καλλιτέχνες να στοχοποιούνται, τάγματα εφόδου να αναζητούν Εβραίους στους δρόμους, ομάδες φανατικών να προσπαθούν να εμποδίσουν εβραίους τουρίστες να κατέβουν στα λιμάνια.
Το κοινό χαρακτηριστικό αυτών των φαινομένων είναι ότι ο Εβραίος, ο Ισραηλινός ή ο υποστηρικτής του Ισραήλ δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως πρόσωπο, αλλά ως κομμάτι μιας συλλογικής ενοχής.
Ταυτόχρονα, η αλληλεγγύη μετατρέπεται σε ταύτιση και η κριτική προς την ομάδα βιώνεται ως προσωπική επίθεση. Ένα μέρος των υποστηρικτών της παλαιστινιακής υπόθεσης δεν περιορίζεται στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων, αλλά υιοθετεί την ταυτότητα του καταπιεσμένου ως δική του. «Εμείς»: οι ηθικοί, τα θύματα, οι δίκαιοι, και οι «άλλοι»: οι καταπιεστές, οι συνένοχοι, το απόλυτο κακό. Η πολιτική των ταυτοτήτων αρχίζει όταν το άτομο παύει να αξιολογείται ως πρόσωπο και αξιολογείται πρωτίστως ως μέλος μιας συλλογικής ομάδας. Η αντιπαράθεση δεν αφορά πλέον γεγονότα, επιχειρήματα ή ιδέες, αλλά σύγκρουση ταυτοτήτων. Η ηθική μεταφέρεται από τα πρόσωπα στις ομάδες και η ενοχή παύει να είναι ατομική, αλλά γίνεται συλλογική.
Η διάκριση δεν είναι πλέον ανάμεσα στο σωστό και το λάθος, αλλά ανάμεσα στον φίλο και τον εχθρό, και ο εχθρός καταδικάζεται όχι για τις πράξεις του αλλά για την ταυτότητά που του έχει αποδοθεί. Στο σημείο αυτό, η πολιτική των ταυτοτήτων συναντά τη θεωρία του Κάρλ Σμίτ: όποιος δεν είναι μαζί μας αντιμετωπίζεται ως εχθρός, αφορίζεται και αποκλείεται από την κοινωνία: δεν έχει δικαίωμα να κυκλοφορεί στους δρόμους, να κάνει τουρισμό, να κάνει επιχειρήσεις, να συμμετέχει σε συναυλίες, να εκδίδει βιβλία και να τρώει στις ταβέρνες.
Ένας νέος μακαρθισμός, με διαφορετικό πρόσημο αλλά παρόμοιους μηχανισμούς κοινωνικού αποκλεισμού, αναπτύσσεται μπροστά στα μάτια μας. Η συλλογική ενοχοποίηση μπορεί να οδηγήσει στα μεγαλύτερα εγκλήματα. Το Ολοκαύτωμα δεν ξεκίνησε με τα κρεματόρια. Ξεκίνησε όταν οι Εβραίοι έπαψαν να κρίνονται ατομικά για τις πράξεις τους και άρχισαν να κρίνονται αποκλειστικά για την ταυτότητά τους η οποία είχε ταυτιστεί με το κακό. Τα κρεματόρια δεν ήταν η αρχή, αλλά η κατάληξη αυτής της διαδικασίας.