Το 1948 το Ισραήλ βρισκόταν σε πόλεμο με τα γύρω αραβικά κράτη τα οποία ΤΟΥ είχαν επιτεθεί με σκοπό να το εξαφανίσουν από το χάρτη. Στην Ιερουσαλήμ, η Παλιά Πόλη ελεγχόταν από την Υπεριορδανία, ενώ η Νέα Πόλη από τους ισραηλινούς.
Η τροφοδοσία της πόλης με νερό γινόταν από έναν αγωγό που, μεταξύ άλλων, τροφοδοτούνταν και από το αντλιοστάσιο του Λατρούν. Η υδροδότηση του Εβραϊκού τομέα της Ιερουσαλήμ, εξαρτιόταν αποκλειστικά από το αγωγό αυτό, ενώ οι αραβικές συνοικίες είχαν και υπόγειες δεξαμενές όπου συνέλεγαν τον βρόχινο νερό και έτσι είχαν εναλλακτική σε περίπτωση διακοπής του νερού από τον αγωγό.
Κατά την πρώτη ανακωχή του 1948, οι αραβικές δυνάμεις δεν επέτρεπαν την παροχή νερού προς την Ιερουσαλήμ. Μετά τις μάχες του Ιουλίου του 1948, το Ισραήλ απέτυχε να καταλάβει το αντλιοστάσιο του Λατρούν. Έτσι το Λατρούν βρέθηκε σε νεκρή ζώνη υπό τον έλεγχο του ΟΗΕ. Στις 11 Αυγούστου ο ΟΗΕ αποφάσισε να το επισκευάσει, και σε 2-3 ημέρες να επαναλειτουργήσει και να στείλει νερό στην Ιερουσαλήμ. Στους εβραίους δηλαδή, γιατί αυτοί δεν είχαν άλλη εναλλακτική για νερό όπως οι Άραβες.
Ε λοιπόν, τι συνέβη το βράδυ της 11ης Αυγούστου; Οι Άραβες ανατίναξαν το αντλιοστάσιο του Λατρούν για να μην φτάσει νερό στους εβραίους.
Όμως, εν μέσω πολέμου, οι ισραηλινοί είχαν κατασκευάσει έναν εναλλακτικό αγωγό, που έφερνε μια ελάχιστη ποσότητα νερού στην Ιερουσαλήμ η οποία επέτρεπε την επιβίωση των Εβραίων, παρακάμπτοντας το αντλιοστάσιο του Λατούρν.
Η ιστορία αυτή έχει ενδιαφέρον και για τη σημερινή συζήτηση γύρω από τη Γάζα.
Η στέρηση νερού και τροφής από αμάχους ως μέσο πολέμου δεν γίνεται αποδεκτή ανάλογα με το ποιος την εφαρμόζει και ποιος την υφίσταται. Ήταν απαράδεκτη όταν αραβικές δυνάμεις εμπόδιζαν την υδροδότηση της εβραϊκής Ιερουσαλήμ το 1948 και είναι απαράδεκτη όταν πλήττει Παλαιστίνιους αμάχους σήμερα.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε πρόβλημα ύδρευσης στη σημερινή Γάζα μπορεί να αποδίδεται στο Ισραήλ. Πριν από τον πόλεμο, το μεγαλύτερο μέρος του συνολικού νερού της Γάζας προέρχονταν από τοπική άντληση, όμως το μεγαλύτερο μέρος αυτού του νερού δεν ήταν κατάλληλο για πόση. Από το Ισραήλ εισαγόταν μικρή ποσότητα νερού, όμως καλής ποιότητας.
Μετά τις 7/10/23 υπήρξαν περιορισμοί στην παροχή νερού προς τη Γάζα. Ταυτόχρονα, όμως, η κατάρρευση της ύδρευσης οφείλεται και σε καταστροφές δικτύων, έλλειψη ηλεκτρικής ενέργειας και καυσίμων, αδυναμία λειτουργίας γεωτρήσεων και μονάδων αφαλάτωσης και γενικότερα στις συνθήκες του πολέμου. Έναν πόλεμο, πού όπως τόσους άλλους, δεν τον ξεκίνησε το Ισραήλ.
Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, το ουσιαστικό ζήτημα. Όσο δικαίωμα στο πόσιμο νερό είχαν οι άμαχοι εβραίοι της Ιερουσαλήμ το 1948, άλλο τόσο έχουν και οι άμαχοι της Γάζας.
Μέχρι εδώ είναι οι ομοιότητες.
Τώρα υπάρχει και μια διαφορά.
Την ίδια στιγμή που, το 1948, οι εβραίοι έδιναν πολεμική μάχη για την ύπαρξή τους, ταυτόχρονα κατασκεύαζαν αγωγό για να εξασφαλίσουν τα ελάχιστα μέσα επιβίωσης στους αμάχους.
Αντιθέτως, η Χαμάς, τεράστιο μέρος της διεθνούς βοήθειας, αντί να το διαθέσει για τις πολιτικές υποδομές της Γάζας, το έκανε πυραύλους και τούνελ με σκοπό να εξοντώσει τους εβραίους.
Όλα αυτά δεν τα έγραψα για να ισχυριστώ ότι το Ισραήλ δεν έχει υποχρεώσεις απέναντι στους αμάχους. Όμως ταυτόχρονα, η Χαμάς η οποία προκάλεσε τον πόλεμο έχει τη δική της τεράστια ευθύνη για τις επιλογές της και για τις συνέπειες που αυτές είχαν στον ίδιο τον πληθυσμό που κυβερνούσε.
Η ιστορία της στέρησης νερού του 1948 δεν δικαιολογεί τη σημερινή στέρηση νερού στη Γάζα, έστω και περιστασιακά.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι είναι ότι οι πράξεις πρέπει να κρίνονται με τα ίδια μέτρα και σταθμά, όχι εξετάζοντας ποιος είναι ο δράστης και ποιος το θύμα. Είναι ανεπίτρεπτο να μετακινούνται τα δοκάρια της ηθικής ανάλογα με την ταυτότητα του δράστη.
tanzo