Μετά την απόρριψη της πρότασης της επιτροπής Peel, του 1937, από τους Άραβες, και εν μέσω της αραβικής εξέγερσης, η Μεγάλη Βρετανία φοβήθηκε για τη σταθερότητα στη Μέση Ανατολή και ότι οι Άραβες θα στρέφονταν προς την πλευρά του άξονα.
Ελάχιστους μήνες μετά τη νύχτα των κρυστάλλων, μεταξύ Φεβρουαρίου και Μαρτίου του 1939, πραγματοποιήθηκε η “Διάσκεψη του Λονδίνου” με αντικείμενο τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους, το ζήτημα της εθνικής εστίας των Εβραίων, ο περιορισμός της μετανάστευσης των Εβραίων προς την Παλαιστίνη, την απαγόρευση πώλησης γης στους Εβραίους και το ρόλο της Μεγάλης Βρετανίας στο νέο κράτος. Στη διάσκεψη αυτή δεν υπήρξαν απευθείας συνομιλίες μεταξύ σιωνιστών και Αράβων. Οι συνομιλίες γινόταν με μεσολαβητές τους βρετανούς και αυτό διότι οι Άραβες θεωρούσαν ότι απευθείας συνομιλίες με τους σιωνιστές θα αναγνώριζαν έμμεσα τις διεκδικήσεις τους. Οι Άραβες ζητούσαν ανεξαρτησία με αραβική πλειοψηφική κυριαρχία. Οι Σιωνιστές ζητούσαν να μη σταματήσει η εβραϊκή μετανάστευση και να μη χαθεί η προοπτική εβραϊκής εθνικής κυριαρχίας.
Οι συνομιλίες δεν κατέληξαν σε συμφωνία.
Μετά την αποτυχία της “Διάσκεψης του Λονδίνου”, οι Βρετανοί δημοσίευσαν την λεγόμενη “Λευκή Βίβλο”. Με την Λευκή Βίβλο, οι Βρετανοί εγκατέλειπαν την πρόταση διχοτόμηση της Παλαιστίνης και πρότειναν ένα ενιαίο κράτος, σε μια μεταβατική περίοδο 10 ετών. Στη διακυβέρνηση θα μετείχαν Άραβες και Εβραίοι, χωρίς όμως να ξεκαθαρίζεται ο τρόπος διακυβέρνησης. Η μετανάστευση περιοριζόταν σε 75.000 εβραίους συνολικά για τα επόμενα 5 χρόνια και στη συνέχεια θα επιτρεπόταν μόνο αν οι Άραβες συναινούσαν. Θα υπήρχαν περιορισμοί στην πώληση γης σε Εβραίους. Επιπλέον, θα υπήρχε συνθήκη που θα εξασφάλιζε τα οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα της Μεγάλη Βρετανίας.
Οι Εβραίοι απέρριψαν την πρόταση γιατί εγκατέλειπε την προοπτική εβραϊκού κράτους και το νέο κράτος, λόγω δημογραφίας, θα είχε αραβική πλειοψηφία, περιόριζε την εβραϊκή μετανάστευση ακριβώς τη στιγμή που οι εβραίοι της Ευρώπης διώκονταν από τους ναζί, έδινε στους Άραβες δικαίωμα βέτο στη μετανάστευση των εβραίων μετά από 5 χρόνια. Ο Μπέν Γκουριόν δήλωσε: «Θα πολεμήσουμε τον πόλεμο [ενάντια στον Χίτλερ] σαν να μην υπήρχε Λευκή Βίβλος, και θα πολεμήσουμε τη Λευκή Βίβλο σαν να μην υπήρχε πόλεμος.». Ένοπλες σιωνιστικές οργανώσεις κινήθηκαν βίαια εναντίον των βρετανών.
Παρά το ότι μέρος της Αραβικής ηγεσίας είχε την τάση να αποδεχτεί τη Λευκή Βίβλο ή να αποτελέσει βάση για συζήτηση, ο αδιάλλακτος μουφτής της Ιερουσαλήμ Αλ-Χουσεϊνί απέρριψε την πρόταση, απαιτώντας να σταματήσει άμεσα η μετανάστευση, να ιδρυθεί αραβικό κράτος και να μην υπάρξει προοπτική για εβραϊκό κράτος και τελικά καθόρισε τελικά τη στάση της αραβικής ηγεσίας.
Μετά την απόρριψη της Λευκής Βίβλου τόσο από τους Σιωνιστές όσο και από τους Άραβες, η Μεγάλη Βρετανία προσπάθησε να την εφαρμόσει μονομερώς κυρίως ως προς τον περιορισμό στη μετανάστευση των εβραίων και μάλιστα ακριβώς τη στιγμή που είχαν τη μεγαλύτερη ανάγκη να σωθούν. Οι εβραίοι αντέδρασαν, ακόμη και βίαια, και η μετανάστευση συνεχίστηκε παράνομα. Η πολιτική του περιορισμού της μετανάστευσης συνεχίστηκε και μετά τον πόλεμο και η Βρετανία εμπόδιζε τη μετανάστευση στην Παλαιστίνη χιλιάδων επιζώντων του Ολοκαυτώματος.
Για την Ιστορία, ο μουφτής Αλ Χουσεϊνί, φανατικός αντισημίτης και φιλοναζί, συμμετείχε στο φιλοναζιστικό πραξικόπημα στο Ιράκ το 1941 και στη συνέχεια κατέφυγε στη ναζιστική Γερμανία. Συναντήθηκε μάλιστα με τον Χίτλερ.
Διαβάστε την 1η προσπάθεια εύρεσης λύσης του Παλαιστινιακού (1937, Επιτροπή Peel)