Current Μάρτιος 2015

μπόουλινγκ ή μπούλινγκ

μπούλινγκ ή μπόουλινγκ

μπούλινγκ ή μπόουλινγκ

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια πολύ μακρινή χώρα, σ’ ένα ήρεμο χωρίο ζούσαν ειρηνικά οι κάτοικοι. Τα παιδιά μεγάλωναν μέσα στη φύση, πηγαίναν με όρεξη στο σχολείο με τα πόδια περπατώντας ανέμελα. Ο καιρός περνούσε με τις μικροχαρές και με τις μικρολύπες. Και η ζωή στο σχολείο κυλούσε με παρόμοιο τρόπο χωρίς να ταράζεται από τα μικροπροβλήματα. Βέβαια, δεν ήταν όλα ιδανικά, ήταν ανθρώπινα.

Μια μέρα ήρθε η καινούρια διαταγή του υπουργείου: έπρεπε να ασχοληθούν με κάτι παράξενο, μπόουλινγκ ή κάπως έτσι το λέγαν. Κανείς δεν καταλάβαινε τι ακριβώς ήταν. Οι δάσκαλοι προβληματίστηκαν. Πώς να μιλήσουν στους μαθητές για κάτι που δεν υπήρχε στη ζωή τους; Πώς να αντιμετωπίσουν ένα πρόβλημα που δεν είχαν; Ωστόσο, η διαταγή ήταν σαφής. Έπρεπε να κάνουν κάτι, να πουν, να δείξουν στους μαθητές, να ζητήσουν τη γνώμη τους, να τους ευαισθητοποιήσουν.

Έτσι, λοιπόν, κάναν ό,τι και σε όλα τα σχολεία, κυρίως τα σχολεία των πόλεων. Εκεί ήξεραν, υπήρχαν προβλήματα, γιατί υπήρχαν αιτίες. Τα παιδιά φέρναν μαζί τους απόθεμα βίας από την γκρίζα ζωή της φτώχειας, την μοναξιάς, της απομόνωσης, του ανταγωνισμού. Στο σχολείο γεννιόταν και άλλα προβλήματα, τόσος κόσμος σε τόσο μικρό χώρο, πώς να μην υπάρχουν προβλήματα. Καθρέφτης της κοινωνίας είναι το σχολείο. Στο χωριό ήταν αλλιώς, αλλά η διαταγή του υπουργείου…

Δείξαν στα παιδιά εικόνες και βίντεο για να καταλάβουν ότι δεν πρέπει να κάνουν μπούλινγκ. Έτσι κατάλαβαν ότι δεν είναι το μπόουλινγκ, όπως νόμισαν στην αρχή. Όπως ήταν αναμενόμενο, τα παιδιά άρχισαν να παίζουν το καινούριο παιχνίδι. Είχε μια γοητεία να έχεις τα προβλήματα της πόλης. Επιτέλους…

 Gabriel John Utterson

Comments

comments

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Powered by: Wordpress